dusuyorum tutun beni bilmeden hissetmeden itiliyorum sanki tutun lutfen tutun beni bu iskence bu savas parcaladi ruhumu ruyalarimdaki cigliklar her gece ama her gece tekrar ediyor tuylerimi diken diken edenu goruntulele aklim iskence ediyor ben tatliyla karin doyururken insanlar oluyor kuru ekmek icin artik tukendim insanlardan saklandikca daha cok gomuluyorum batakliga ve cirpindikca bogulmam kolaylasiyo ah dusuyorum ben tutun beni cigligimi duymyuyor kimse kaldiramiyorum bu yuku sanki hersey uzerime saldiriyor bu boktan dunyada tek dostum karanligim en buyuk dusmanim yine kendimim artik yoruldum vicdanimla yaptigim bu savastan ve yenildim dusuyorum tutun beni bilmeden hissetmeden itiliyorum karanliga dusuyorum tutun beni dusuyorum ben karanliga tutun beni tutun lutfen tutun beni Less